Nevzat AKSOY

Değerli okuyucularımız, hepinize dua ve selam ile yazıma başlıyorum.
Toplumun temelini oluşturan aile; sadece bireylerin bir arada yaşadığı bir yapı değil, aynı zamanda sevgi, saygı, merhamet ve sorumluluk bilincinin yeşerdiği en önemli kurumdur. Bu nedenle aile içindeki ilişkiler, toplumun genel huzur ve düzenini doğrudan etkiler. İnsan, yaratılışı gereği bir imtihan dünyasında yaşamaktadır. Kimi evladıyla, kimi eşiyle, kimi malıyla, kimi de makamıyla sınanmaktadır. Bu sınavın özü ise sabır, anlayış ve ahlaki duruşla ortaya çıkar.
Evlilik; iki insanın yalnızca bir araya gelmesi değil, iki gönlün, iki hayatın ve çoğu zaman iki farklı dünyanın uyum içinde birleşmesidir. Bu birlikteliğin sağlıklı bir şekilde devam edebilmesi için tarafların birbirine karşı dikkatli, nazik ve sorumlu davranması gerekir. Özellikle dilin kullanımı, evlilikte huzurun ya da huzursuzluğun en belirleyici unsurlarından biridir. Çünkü söz kalpten çıkar ve doğrudan karşı tarafın kalbine ulaşır.
Günümüzde ne yazık ki bazı ailelerde eşler arasında sözlü incitmelerin, kırıcı ifadelerin ve saygı sınırlarını aşan davranışların arttığı görülmektedir. Özellikle öfke veya memnuniyetsizlik anlarında kullanılan sert ve incitici dil, aile içi huzuru zedelemekte, sevgi bağlarını zayıflatmaktadır. Oysa evlilikte esas olan; birbirine destek olmak, zor zamanlarda dayanışma göstermek ve karşılıklı anlayışı muhafaza etmektir.
İslam ahlakında dilin korunması büyük bir erdem olarak kabul edilmiştir. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: “Allah’a ve ahiret gününe iman eden ya hayır söylesin ya da sussun.” Bu ölçü, aile hayatı için de son derece önemli bir rehberdir. Zira kırıcı bir söz, bazen yıllarca onarılamayacak yaralar açabilir.
Kocasına diliyle eziyet eden kadınlar hakkında da bazı rivayetlerde ciddi uyarılar yer almaktadır. Bu rivayetlerde, eşine karşı sürekli incitici sözler kullanan, nankörlük eden ve huzursuzluk çıkaran kimselerin ağır bir sorumluluk altına gireceği ifade edilir. Bazı nakillerde ise bu durum, kıyamet gününde dillerinin uzatılıp boyunlarına dolanması şeklinde çarpıcı bir tasvirle anlatılmıştır. Bu tür ifadeler mecazi yönüyle değerlendirilmeli; asıl maksadın insanları korkutmak değil, onları güzel ahlaka yönlendirmek olduğu unutulmamalıdır.
Bununla birlikte İslam, yalnızca kadına değil erkeğe de büyük sorumluluklar yükler. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) “Sizin en hayırlınız, ailesine karşı en iyi olanınızdır.” buyurarak, eşine karşı güzel davranan erkekleri övmüştür. Bu da göstermektedir ki aile içindeki huzur tek taraflı değil; karşılıklı anlayış, saygı ve merhametle sağlanır.
Şükürsüzlük de aile içi huzursuzlukların önemli sebeplerinden biridir. Eşlerin birbirlerinin emeklerini görmezden gelmesi, yapılan iyilikleri küçümsemesi veya sürekli eksik araması zamanla sevgi bağlarını zedeler. Oysa küçük bir teşekkür, samimi bir takdir ya da içten bir tebessüm, ilişkileri güçlendiren en kıymetli unsurlardır.
Toplum olarak hepimizin birbirimize karşı sorumlulukları vardır. Aile içinde yaşanan sorunlara duyarsız kalmak yerine çözüm odaklı yaklaşmak ve yapıcı bir dil geliştirmek gerekir. Eğitim, bilinçlendirme ve manevi değerlerin güçlendirilmesiyle bu tür problemlerin önüne geçilebilir. Unutulmamalıdır ki sağlam aileler, sağlam toplumların temelidir.
Netice olarak; evlilikte huzurun anahtarı sevgi, saygı, sabır ve güzel dildir. İnsan, imtihan dünyasında olduğunu unutmadan hareket etmeli; özellikle en yakınındaki insanlara karşı daha dikkatli ve merhametli olmalıdır. Çünkü bazen bir söz bir kalbi onarır, bazen de telafisi zor yaralar açar. Bu bilinçle hareket eden bireyler, hem kendi ailelerinde huzuru yakalayacak hem de toplumun genel iyiliğine katkı sağlayacaktır.
Ailede kullanılan dilin güzelleştirilmesi, sadece bireysel mutluluğu değil, toplumsal huzuru da beraberinde getirecektir.
Vesselam.
Nevzat AKSOY