Bundan 12 yıl önce, tam da bugün, göçmen kamplarında Türkmen çocuklarımızın arasındaydım. Onlara kimliğimizi anlatmak için kısa bir konuşma yapmıştım: Biz kimiz? Neden yurdumuzdan göç etmek zorunda kaldık? Bu zor günlerimizde kimler yanımızda oldu?
Biz Irak Türkleriyiz; bu toprakların evlatları, köklü bir tarihin ve geçmişin mirasçılarıyız. Yurdumuzu zorla terk etmek zorunda kaldık, ancak kimliğimizden ve aidiyetimizden asla vazgeçmedik.
O kamptaki her ayrıntının ayrı bir hikâyesi vardı. Bir Türkmenin bağışladığı arazi, Türkiye’den gönderilen çadırlar ve Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı (TİKA) tarafından sağlanan giysiler… Bütün bunlar, zor zamanlarda dayanışmanın ve kardeşliğin birer örneğiydi. Aynı zamanda şu sözün gerçek hayattaki yansımasıydı:
“Türkün Türk’ten Başka Dostu Yoktur…”
Bugün çocukların fotoğraflarına baktığımda yüzlerindeki ifadeler dikkatimi çekiyor. Bakışlarında belirgin bir dikkat, gözlerinde ise merak ve beklenti var. Sanki başlarına gelenleri, neden evleri yerine bir çadır kampında yaşamak zorunda kaldıklarını anlamaya çalışıyorlar.
Yaptığım konuşma, onlara kimliklerini tanıtma, yaşadıkları acıları açıklama ve toprakları, tarihi ve aidiyeti olan bir halkın evlatları olduklarını hatırlatma çabasıydı.
Göç mağduriyetinin sona erdirilmesi ve köylerin yeniden imar edilmesi, hükümetin ve ilgili kurumların yerine getirmesi gereken millî ve insani bir sorumluluktur. Güvenli ve onurlu bir dönüşün sağlanması, güvenlik, hizmetler ve kalıcı yaşam koşullarının oluşturulması için verilen sözlerin somut adımlara dönüşmesi gerekir.
Aradan on iki yıl geçti. Türkmen kasaba ve köylerindeki mağduriyetler hâlâ devam ediyor. Halkımızın kendi yurduna dönmesi ve köylerinin yeniden imar edilmesi, yerine getirilmesi beklenen bir sorumluluk olarak önümüzde duruyor.
Not: Fotoğrafta görülen göç mağdurları, tamamı Türkmenlerden oluşan Ayaziyye (العياضية) nahiyesindendir.
Ayaziyye (Avgene), Telafer’e 10 kilometre uzaklıktadır.
Hayırlı Cumalar.
Ali Mehdi Sadık
Kerkük
23 Ekim 2026
